Beide Haïti casino’s, zowel El Rancho Hotel & Casino als Royal Haitian Hotel & Casino, zijn hotels zoals de naam al doet vermoeden. Het El Rancho Hotel & Casino is dagelijks geopend tussen 17.00 uur en 03.00 uur en biedt 13 tafelspelen, waarvan blackjack negen tafels bezet, poker wordt gespeeld aan twee tafels, en roulette wordt beoefend aan twee tafels. Vijftig speelautomaten maken ook deel uit van het casino voor het vermaak van de gasten. Het El Rancho Hotel & Casino beschikt in zijn complex over 95 kamers en suites, twee restaurants, een pianobar, een discotheek, een spa en een gezondheidscentrum met een zwembad, en een tennisbaan.

Het andere casino in Haïti, het Royal Haitian Hotel & Casino, is open tussen 21.00 uur tot de laatste gast vertrekt. Met een oppervlakte van 500 vierkante meter beschikbaar gesteld voor enkel de gokfaciliteiten, biedt het zes tafelspelen als volgt verdeeld: voor blackjack drie tafels, voor Caribbean stud poker één tafel, en voor roulette twee tafels, evenals 35 slotmachines.

Het Royal Haitian Hotel & Casino biedt 85 kamers en suites, een restaurant, een bar, een zwembad, en een tennisbaan, evenals. Beide Haïtiaanse casino’s zijn uiterst gastvrij en verwelkomen zowel toeristen van over de hele wereld als de plaatselijke bevolking.

De wettelijke leeftijd voor het gokken in Haïti casino’s is 18 jaar en ouder, en hetzelfde geldt voor het drinken van alcoholische dranken. Het is raadzaam om een recente foto identificatie bij u te hebben om toegang te krijgen tot de casino’s om te gokken. De officiële talen die gesproken worden op de Haïtiaanse eilanden zijn Frans en Haïtiaans; Spaans wordt ook veel gesproken, ook al is het geen officiële taal. Engels is meestal te vinden in door toeristen bezochte plaatsen zoals casino’s, restaurants, hotels, bars en winkelgebieden.

The post Haiti appeared first on Rondreizen Haiti.

In de eerste plaats waren de mensen heel warm, vriendelijk, maar arm, voor het grootste deel – sommigen heel arm. Ik was op verschillende plaatsen, maar Port-au-Prince, was mijn eerste stop waar ik verbleef en sliep boven op het dak van een weeshuis en de kakkerlakken van mijn rug borstelde wanneer ik probeerde te slapen (ik deed wat poppenspel met de kinderen daar); na twee dagen daar, reden we met een vrachtwagen naar de bergen (geen steile bergen zoals in Peru, maar moeilijk om een vrachtwagen op te rijden, en modderig), en vestigden ons bij een Baptisten Kerk, sliepen op de vloer, zoals iedereen daar doet, houten flexibele tapijten – we hadden wel een paar opblaasbare rubberen matrassen meegenomen, zodat sommigen van ons een betere nachtrust kregen dan anderen: Het dorp was erg klein, Rankeitte genaamd (vergeef me de spelling, zo klonk het). Er waren maar een honderdtal mensen en af en toe ging ik naar Cap Haitian, een paar kilometer de berg af van waar ik was. Ik hielp een medische kliniek bouwen voor de arme mensen daar, de dokter zei dat hij hen niet zou behandelen tenzij iemand dat deed, dus sprongen negentien van ons uit Minnesota (jong, oud, man en vrouw) op een jet, en vlogen naar Haïti, en deden precies dat.

De zwarten stammen af van de Afrikaanse slaven die ergens in de 16e eeuw in Hispaniola werden ingevoerd. De Mulatto’s die ik me herinner waren afstammelingen van deze slaven. Ik heb destijds een cursus van zes weken gevolgd voordat ik naar Haïti ging en hier ben ik slechts twee weken gebleven, maar ik vond – zoals zo vaak – dat het verstandig is om de achtergrond en de cultuur te kennen van een nieuwe plaats in de wereld, waar je van plan bent heen te gaan; zo kom je minder voor verrassingen te staan, of ben je er tenminste enigszins op voorbereid, als ze komen, en ze komen.

Hoe dan ook, slaven vermengden zich met de Fransen, dus je krijgt er een aantal mooie vrouwen met gemengd bloed. Ik zag een handvol blanke inwoners in de republiek toen, niet veel, meestal geconcentreerd in Port-au-Prince. Frans mag dan de officiële taal zijn, maar Creools is de gesproken taal toen ik er was. Vermengd met Creools is Engels, dus luister goed: er is een gezegde in Haïti: de arme man droomt niet van een kip, hij droomt van een os: Cbien derrie cbien; devant Cbien: Monsieur Cbien; dit leidt me dus naar mijn volgende spreekbeurt. Net als in Peru, heeft de Haïtiaanse boer wat je noemt, eervol stelen…en misschien een beetje vechten gemengd, maar ik heb maar een heel beperkt deel van dat Haïti gezien, ik was natuurlijk voorzichtig, en ik weet zeker dat ik geluk heb gehad. Ze zijn goedgehumeurd en tot op zekere hoogte filosofisch, ik weet niet waarom, ze zijn zo arm als muizen, maar ze glimlachen de hele tijd – niettemin lijken ze een goede kijk op het leven te hebben.

Omdat ze arm zijn, en vanwege dit gebrek aan inkomen – vooral in de bergachtige gebieden – krijgen ze hun buren zover om hen te helpen bij grote klussen, zoals: het bouwen van een onderkomen, dat meer lijkt op een hut of iets in die orde, en in ruil daarvoor helpen zij hen later bij de bouw. En normaal gesproken wordt er een feestmaaltijd gegeven kort nadat de bouw is voltooid, dat wil zeggen, net als bij de Peruanen.

Toen we de kliniek bouwden, betaalden we de hulp – een deel van de hulp wel te verstaan – en we hielden een bijeenkomst in de mist van een vuur, en wat eten, met het middernachtelijk maanlicht boven ons, en we dansten en vierden dat we die laatste steen op zijn plaats hadden gelegd.

Overdag zie je ze [de Haïtianen, het gewone volk] het christendom prediken, en ’s nachts hoor je de voodoodrums. Dat is wat ik rode bonen met zoete aardappelen noem. Wel, ik zou kunnen blijven schrijven over Haïti en zijn lieve mensen, en dit is echt mijn tweede artikel over Haïti, ik deed er al een in 2005. Haïti verveelt me nooit, ik ben nog steeds dol op dat land, en ik hoop dat ze vrede zullen vinden onder elkaar.

The post Missie werk in Haïti appeared first on Rondreizen Haiti.

In het begin, toen ik in het verwoeste Haïti rondreed, voelde ik een drang om een pistool of een geweer aan mijn zijde te houden. Een overgebleven gevoel uit mijn tijd in Irak. Het was een instinct geworden om bang te zijn voor bruine landschappen, verarmde mensen, en de geur van brandend afval. Instinct om de horizon af te speuren op zoek naar bedreigingen. Maar dat gevoel verdween snel bij elke interactie en elke communicatie, toen enkele van de vriendelijkste en beleefdste mensen die ik ooit had ontmoet, mijn aanwezigheid omhelsden. Mijn zenuwen bedaarden en ik verwelkomde een missie van barmhartigheid tegenover een van bezetting.

Hoewel ik geen baptist was, was de groep waarmee ik samen was baptist en leerde anderen in Haïti hoe ze baptistische predikanten konden worden. Op hun beurt bouwden de nieuwe Haïtiaanse predikanten kleine houten kerkjes met blikken daken in de kleine dorpjes waar ze woonden, die fungeerden als centraal knooppunt voor basisonderwijs en voeding. Ondanks mijn eigen mening over godsdienst, kon ik niet ontkennen dat godsdienst op het platteland van Haïti een positieve invloed had op de stabiliteit, het verminderen van de honger en het verstrekken van onderwijs. Het alternatief was Voodoo, en uit de verhalen die ik daar hoorde, bleek dat Voodoo en toverdokters duidelijk meer kwaad dan goed deden. Eén zo’n verhaal deed zich een paar weken eerder voor, toen een vrouw in een trance-achtige toestand en met zelfmedicatie aan verdovende middelen dacht dat ze van “God” de opdracht had gekregen om haar arm af te hakken. En dus, blij om haar te helpen met haar verzoek, nam een van haar door drugs geïnduceerde Haïtiaanse vrienden een machete op haar elleboog en liet een bloederige stomp achter waar eens een perfect functionerende arm zat. De vrouw kwam naar het humanitaire complex gerend waar we verbleven, nog steeds high van de drugs, op zoek naar medische hulp en toonde geen berouw over haar afgerukte ledemaat.

Op een middag zat ik binnen en vooraan in een van de kleine kerken, in een dorp van minder dan honderd mensen, voornamelijk kinderen. Ik zat als een geëerde gast op het podium, in het bijzijn van iedereen. De dienst begon en de Haïtiaanse dominee sprak, gevolgd door andere sprekers, sommigen van hen uit onze groep. Het contrast tussen onze blanke huid en hun donkere huid maakte ons gemakkelijk herkenbare beroemdheden. Mijn blonde haar maakte van mij een rockster. Halverwege de dienst kwamen Haïtiaanse vrouwen, gekleed in hun mooiste kerkkleren – waarschijnlijk hun enige kerkkleren – met helderwitte jurken en blauwe borduursels, van achter uit de kerk klappend in hun handen en neuriënd zingend binnen. Twaalf van hen in totaal braken uit zingend op hun eigen ritme terwijl ze in perfecte harmonie bleven. Ze dansten naar hun zitplaatsen en bleven staan. Sommige stemmen vielen meer op dan andere, maar ze waren allemaal prachtig. Ik keek gebiologeerd toe; verbijsterd door de stemmen en door de emotie. Het was gezang op een schaal groter dan ik ooit eerder had gehoord. Beter dan goed ingestudeerde zang op de Grammy’s.

Stemmen uit het niets en zonder thuis. Stemmen zonder herkenning. Terwijl ze doorgingen, haalden hun longen diep adem en vulden zich met lucht om een lied uit te zingen waarvan ik zwoer dat het ondersteund werd door microfoons, maar dat was niet zo. Pure emotie gaf geloof aan hun schoonheid. Eén vrouw stak boven de rest uit en haar stem droeg de mensen om haar heen naar grotere hoogten. Ik stelde me voor dat haar gekwelde ziel het geluid voortbracht dat ze losliet terwijl ze wanhopig probeerde te ontsnappen uit haar lichaam. Ik vroeg me af welk moeilijk leven zij had geleid om haar emoties zo vrij op haar mouw te dragen. Mijn eigen emotie overspoelde me en het verlangen om eraan toe te geven brak me bijna. Tranen welden op in mijn ooghoeken. Mijn longen en lichaam trilden om te voorkomen dat ze vrij zouden vloeien. Ik voelde wat zij voelde en als ik niet vooraan had gezeten, zodat iedereen het kon zien, zou het snikken me hebben verteerd zoals ik nog nooit in mijn leven had gevoeld. Empathie overviel me. En liefde.

Na mijn terugkeer naar huis, duurde het niet lang voor ik terug wilde. Ondanks alles wat ik in mijn leven had gedaan, ondanks alles wat ik met mijn leven had gedaan, had ik mijn grootste geluk gevonden in Haïti, in vrijheid anderen helpen tegen wat ik voelde als onrechtvaardigheid. Ik wist toen dat het mijn levensmissie moest zijn om terug te keren, zo niet naar Haïti, dan naar andere ontwikkelingslanden, om mensen in nood te helpen. Maar hoe kon ik helpen als ik vastzat? En hoe kon ik dit uitleggen aan iemand die zou weigeren om met mij mee te gaan?

The post Haïti helpen, hielp mij appeared first on Rondreizen Haiti.

Amerikanen hebben met overvloedige gulheid gereageerd om het onvoorstelbare lijden bij onze verarmde zuiderburen te helpen verlichten.

Wij willen helpen

Veel mensen hebben aangeboden hun persoonlijke leven opzij te zetten om naar Port-au-Prince te reizen om vrijwilligerswerk te doen. Het zijn voorbeelden van Amerika op zijn best, en we bewonderen ze allemaal.

Zij willen helpen met de hulpverlening, met het afleveren van voorraden, met het uitladen van medische apparatuur, met het voeden van de hongerigen en met het brengen van enige mate van hoop in een zeer donker land. Velen staan klaar om erheen te reizen, maar weten niet zeker wat hun taak zal zijn. Zij gaan ervan uit dat een extra paar armen en benen goed van pas zal komen.

Welke hulp hebben de deskundigen nodig?

Hulpdeskundigen dringen er bij gewone mensen op aan om geen vliegtickets naar Haïti te boeken. Goede bedoelingen zijn niet genoeg om van een reis naar Haïti een goed idee te maken. Degenen die vastbesloten zijn om vrijwilligerswerk te doen, zouden dit alleen moeten doen als onderdeel van een georganiseerde hulpverlening. Vrijwilligers zijn misschien niet voldoende voorbereid en getraind voor:

Een barre omgeving met een verwoeste infrastructuur Twijfelachtige veiligheid Ontoereikende middelen Gezondheidsrisico’s

Haïti heeft personeel nodig dat is opgeleid in rampenbestrijding. Regeringen en verschillende niet-gouvernementele organisaties (NGO’s) beschikken over een lijst van medische en technische deskundigen die snel gemobiliseerd en uitgezonden konden worden. Deze professionals hebben dit al eerder gedaan en weten wat ze doen.

James J. James, een arts en deskundige op het gebied van de volksgezondheid, heeft onlangs voor een artsenpubliek een voorbehoud gemaakt voor degenen die zich als vrijwilliger willen inzetten in Haïti.

“Vrijwilligers moeten deel uitmaken van de oplossing, niet van het probleem.”

Wat moeten we doen?

De meesten van ons zouden een geldelijke donatie moeten doen aan een gerenommeerde organisatie. Deze organisaties zijn professionals en weten waar de fondsen het hardst nodig zijn. Zij hebben liever dat wij geld sturen dan dat wij zaklampen en schoenen opsturen, die op dit moment misschien niet zo dringend nodig zijn. Voor diegenen onder ons die gewoonweg een persoonlijke reis naar Haïti moeten maken, neem eerst contact op met een hulporganisatie die kan beslissen hoe je het best kan bijdragen aan hun team. Je volgende telefoontje zou naar een reisarts moeten zijn omdat je misschien reisvaccinaties nodig hebt voor Hepatitis A, Hepatitis B en tyfus, en ander belangrijk reisveiligheidsadvies.

The post Doe geen vrijwilligerswerk om Haïti te helpen! appeared first on Rondreizen Haiti.

1.) Citadelle Laferriere

Dit perfecte fort is gelegen in Milot op een hoge berg. Het werd gebouwd in de jaren 1800 door keizer Christophe. Je ziet dit niet veel in andere landen waar de belangrijkste toeristische trekpleisters meestal stranden zijn, en bovendien kun je zelfs paardrijden om dit fort te bereiken als je dat zou willen.

2.) San Souci Paleis

De ruïnes van het historische San Souci Paleis liggen aan de voet van de berg waar de Citadelle Laferrier ligt. Het ligt aan de rand van Milot en zou deel moeten uitmaken van uw route. U mag deze niet missen als u de Citadelle Laferriere gaat bekijken.

3.) Haïtiaanse keuken

De smakelijke gerechten zijn een combinatie van de Afrikaanse en Caribische keuken. Als je van Spaans eten houdt, zal je de pittigere variatie van Haïti een leuke twist vinden ten opzichte van het gebruikelijke eten dat in andere landen wordt aangeboden. U kunt een van de volgende gerechten proberen; griot, poulet creole, kabrit, en du riz jonjon.

4.) Mand met fruit

Als u van fruit houdt, zult u Haïti een mandkist met fruit vinden. De straten bieden u bananen, mango, guave, ananas, broodvrucht, en meloenen. Maar voordat je er in bijt, zorg ervoor dat ze eerst goed gewassen en geschild zijn.

5.) Drinkgenot

Haïti is trots op zijn dranklijn die wordt beschouwd als top van de lijn. Een aanrader voor bierdrinkers is het uitstekende Prestige, en voor rum kunt u Barbancourt 5 Star proberen. Als je op straat bent, les dan je dorst met hun speciale milkshake die ze lokaal Papye noemen.

6.) Labadee

Dit is een toeristische trekpleister in Haïti die relatieve veiligheid biedt. Dit privé resort is onder het beheer van de Royal Caribbean Int’l. U vindt hier ook verschillende handelaars die u kunnen helpen aan spullen om mee naar huis te nemen, en naast winkelen, kunt u hier parasailen, zwemmen of snorkelen.

7.) Cap-Haitien

Deze stad is de tweede grootste in Haïti, en je zult een zeer ontspannen sfeer in deze plaats voelen in vergelijking met de hoofdstad, Port Au Prince. Van hieruit kan je gemakkelijk naar andere plaatsen gaan. Ze hebben goede restaurants, ook, die Haïtiaanse en Franse gerechten serveren, en pizza salons zijn te vinden in dit gebied voor het geval je een verlangen krijgt.

8.) Du Nord

Hier zie je het platteland van Haïti, compleet met onverharde wegen, afgelegen dorpjes en boerderijdieren die vrij rondlopen om het land te begrazen. De hutten zijn klein en primitief in vergelijking met de meeste westerse huizen, en het geeft je zeker een gezegend gevoel. Het geeft het gevoel van een tropisch eiland, compleet met een prachtige lucht, flora en bergen – alle eenvoudige dingen in het leven die we geneigd zijn voor lief te nemen.

9.) Rah-rah seizoen

Dit evenement komt overeen met de vastentijd die voor Pasen komt en gewoonlijk door christenen wordt gevierd. Haïti komt samen met voodoo priesters die uitgebreide hoofdtooien dragen in het rood en felgekleurde rokken met vaandels en palen. Ze worden vergezeld door nachtelijke trommelaars die geluiden maken die een griezelig gevoel geven, en je ziet mensen de straten vullen met dansen, zingen en zingen.

10.) Port-au-Prince, de hoofdstad

Natuurlijk mag u de hoofdstad van het land niet missen. De stad huisvest een van de twee luchthavens van Haïti, Toussaint Louverture Airport. Je krijgt de kans om dit verstedelijkte gebied te zien en te vergelijken met andere steden die je eventueel bezoekt.

The post Tien geweldige manieren om van Haïti te genieten appeared first on Rondreizen Haiti.

Haïti werd ontdekt door Christoffel Columbus in 1492. Het was zijn eerste ontdekking tijdens de expeditie naar Indië. De hoofdstad van het land, die door de plaatselijke bevolking vaak “Portoprens” wordt genoemd, is een bruisende en chaotische stad die te lijden heeft onder overbevolking. Vóór de landing van Columbus werd het gebied dat de stad nu inneemt niet bewoond door Indianen, omdat het gelegen was in een vrij gevaarlijke plaats die vaak bezocht werd door bevriende en vijandige buren.

Tegenwoordig is Haïti een symbool van gastvrijheid. Port-au-Prince heeft veel gemeen met andere Caraïbische hoofdsteden. De belangrijkste bezienswaardigheid van de stad is de kathedraal van Santa Maria, waar Christoffel Columbus begraven ligt. Het Haïtiaanse Kunstmuseum in het St. Pierre College heeft een prachtige collectie schilderijen. Het Nationaal Museum heeft een grote collectie nationale souvenirs en traditionele volkskunst. Op het centrale plein van de stad staat een monument voor Christoffel Columbus. De koloniale architectuur van Haïti trekt de aandacht van de toeristen en in alle straten en op alle pleinen van de hoofdstad klinkt de Afrikaanse muziek.

Het hart van de stad en het drukste gebied is Marcheacute; de Fer, waar kanonnen en ijzer uit de 17e eeuw en talrijke artikelen van tin worden verkocht. Binnen is de markt een absolute chaos door de vele kraampjes, verkopers en stapels fruit, manden, zeep, religieuze totems en speelgoed. Er zijn gebieden in de hoofdstad die ten stelligste worden aangeraden door de toeristen te worden gemeden. Meestal zijn dit sloppenwijken aan de noordelijke rand van de stad.

De mooiste stranden en strandgebieden van Haïti bevinden zich ten noorden van Port-au-Prince en ten noordwesten van Kaap Haïti. De kusten zijn omringd door koraalriffen waar in de 17-19de eeuw veel schepen met koloniale goederen naar Nederland, Frankrijk en Spanje zijn gezonken. Voor de kust van La Gonaives bevindt zich een fascinerende rotswand bedekt met een tapijt van een uniek zwart koraal.

Petionville City, gelegen op de heuvels ten zuidoosten van Port-au-Prince, is heel anders dan de nogal saaie hoofdstad. De elite van Haïti vindt er schitterende winkels, clubs en restaurants, en van de armoede van het land is niets te merken. Dit is een eerder koele plaats, meer geschikt voor een ontspannend weekend. Talrijke lokale kunstgalerijen verkopen mooie voorbeelden van Haïtiaanse kunst, en de restaurants met Franse keuken behoren tot de beste van het land.

Jacmel is een oude koffiehaven, vroeger beschouwd als het juweel van de zuidkust en versierd met Frans-koloniale architectuur en stranden met kilometers zwart zand. Hoewel de stad er nu een beetje ‘armoedig’ uitziet, is het er veel rustiger dan in Port-au-Prince, en veel gebouwen uit de 19e eeuw zijn beter bewaard gebleven dan in de hoofdstad. De recente “renaissance” heeft kunstenaars uit het hele land, uit Europa en de VS naar deze plaats gelokt. In veel van de Victoriaanse huizen zijn nu galeries en winkels gevestigd. De stad is ook beroemd om zijn levendige markt.

Vlakbij het beroemde Jacmel ligt de beroemde compositie van drie diepe kobaltblauwe meren, verbonden door de adembenemende schoonheid van de Cascade Falls. De plaats staat bekend als Blue Pool. In Jacmel kan men surrealistische straattheatervoorstellingen met maskers bezoeken, genieten van de plaatselijke muziek en dans, en de rituelen bekijken die een belangrijk deel van de Haïtiaanse cultuur zijn geworden.

Ondanks het uiterst geringe aantal resterende natuurlijke bossen zijn de Haïtiaanse nationale parken zeer populair bij toeristen. Park Makayat staat bekend als het beste nationale park. De bergen en prachtige ravijnen zijn bedekt met weelderige tropische bossen die bedoeld lijken voor trektochten door prachtige landschappen en de beste plaatsen om vogels te spotten. De weg naar dit ‘bospark’ biedt prachtige uitzichten, hoewel u hier ook de teleurstellende resultaten kunt zien van ontbossing en erosie, die tot de grootste problemen van het land behoren.

Reisbureaus in Haïti kunnen het beste hulpmiddel zijn om uw reis voor te bereiden en uit te voeren. Touroperators in Haïti kunnen uw reis over land organiseren en goedkopere hotelkamers, vluchten, gidsen en excursies aanbieden.

The post Caraïbische reisbestemmingen: Haïti appeared first on Rondreizen Haiti.

Al deze gebeurtenissen hebben geleid tot enorm gulle donaties van mensen over de hele wereld. In kranten, op televisie en door liefdadigheidsinstellingen worden oproepen gedaan om gul te geven aan mensen in wanhopige nood. Hoewel dit succesvolle campagnes zijn om geld in te zamelen voor de slachtoffers, zijn er nog veel te veel mensen die niet actief hun steun verlenen.

Dit zijn niet noodzakelijk mensen die niet bereid zijn te doneren, maar waarschijnlijker mensen die niet weten hoe zij kunnen doneren. In de moderne samenleving van vandaag, met mobiele telefoons en sociale media, is het internet een steeds populairdere manier geworden om iedereen die kan doneren, rechtstreeks aan te spreken.

Veel van de populairste websites op het internet hebben hun eigen oproepen voor de zaak gelanceerd. Facebook, Google en eBay, om er maar een paar te noemen, hebben allemaal “donatielinks” aan hun startpagina’s toegevoegd – waardoor het gemakkelijk te vinden is, in sommige gevallen zelfs onvermijdelijk. Een soortgelijk thema is opgezet door het Amerikaanse Rode Kruis – donateurs sms’en gewoon ‘HAITI’ naar 20222 – en er wordt automatisch $10 toegevoegd aan hun telefoonrekening, die rechtstreeks naar het noodhulpfonds gaat.

Donatielinks toevoegen aan populaire websites is één ding, maar hoe maak je doneren nu precies aantrekkelijk voor zoveel mogelijk mensen? Worden de algemene regels van copywriting op dezelfde manier nageleefd als bij een stuk verkooptekst? Het is tenslotte hetzelfde basisconcept – een lezer overhalen om zijn geld te geven. Is de taal anders? Hoe worden sleutelwoorden en emotieve woorden gebruikt om de aandacht van het grote publiek te trekken?

The post Doneren aan Haïti – via effectieve copywriting appeared first on Rondreizen Haiti.

Een aardbeving met een kracht van 7,0 op dinsdag 12 januari 2010 trof het Caribische eiland Haïti. Het was de krachtigste aardbeving die Haïti in bijna 200 jaar heeft getroffen. Het epicentrum lag 15 mijl ten zuidwesten van de hoofdstad van het land, Port-au-Prince, op een diepte van 6,2 mijl onder het grondoppervlak. De gebeurtenis deed zich voor op het Enriquillo-Plantain Garden breuksysteem in het zuiden van Haïti, een oost-west verlopende links-laterale slipbreuk. Dit breuksysteem heeft de afgelopen decennia geen grote aardbevingen veroorzaakt, hoewel het de waarschijnlijke bron is van historische grote aardbevingen in 1860, 1770, 1761, 1751, 1684, 1673, en 1618. De aardbeving werd gevoeld in Haïti, de Dominicaanse Republiek, het zuidoosten van Cuba, het oosten van Jamaica, en in delen van Puerto Rico en de Bahama’s. Omdat de bron van de aardbeving echter ondiep was, was de intensiteit van de schokken sterker en meer gelokaliseerd in het gebied langs de breuk.

Slachtoffers

Het is onmogelijk om het dodental of het aantal slachtoffers (gewonden en doden) te bepalen na enkele weken van zo’n catastrofale aardbeving. Maar volgens USA Today is het dodental opgelopen tot 230.000 op 9 februari. Een derde van de 9 miljoen Haïtianen had noodhulp nodig volgens de Internationale Federatie van het Rode Kruis. Vele honderdduizenden zijn nog steeds dakloos en slapen op straat. Daarmee is de aardbeving in Haïti een van de dodelijkste bevingen van de laatste vier decennia. De laatste van dergelijke catastrofale bevingen was de aardbeving van 12 mei 2008 met een kracht van 7,9 in Sichuan, China, die wordt beschouwd als de op twee na dodelijkste aardbeving. Volgens de US Geological Survey zijn bij de aardbeving in Sichuan ten minste 69.195 mensen omgekomen, 374.177 gewond geraakt en 18.392 vermist en vermoedelijk omgekomen. Meer dan 45,5 miljoen mensen in 10 provincies en regio’s werden getroffen. Ten minste 15 miljoen mensen werden uit hun huizen geëvacueerd en meer dan 5 miljoen raakten dakloos.

Schade aan gebouwen

Haïti is het armste land van het westelijk halfrond: meer dan 80% van de bevolking leeft onder de armoedegrens. De aardbeving veroorzaakte zware schade en vernielingen in het dichtbevolkte gebied van Port-au-Prince. De president van Haïti deed na de aardbeving een wanhopige oproep voor internationale hulp en verklaarde dat de beving catastrofaal en onvoorstelbaar was, en dat het parlement, het belastingkantoor, scholen en ziekenhuizen zijn ingestort. Andere ingestorte of zwaar beschadigde gebouwen zijn onder meer de VN-vredesmissie, het presidentieel paleis, de nationale kathedraal en de belangrijkste gevangenis. Haïti beschikt hoogstwaarschijnlijk niet over een bouwwet, zodat ondermaats ontwerp, ontoereikende materialen en slordige bouwpraktijken tot de instorting van de gebouwen hebben bijgedragen. Zelfs nieuwere constructies zijn ontwikkeld om de verticale belastingen van orkanen te weerstaan, maar niet de zijdelingse belastingen van aardbevingen. Het belastingstraject en de concepten voor het technisch ontwerp en de detaillering van verbindingen voor orkanen en aardbevingen zijn totaal verschillend. Veel gebouwen stortten als pannenkoeken in omdat de bouwers het dak van gewapend beton bovenop laagwaardige bakstenen, bouwblokken of dunne kolommen plaatsten. Andere niet-geleidbare gebouwen van gewapend beton stortten in omdat bouwers of eigenaren probeerden kosten te besparen door te beknibbelen op cement, te veel water toe te voegen en de hoeveelheid wapeningsstaal te verminderen.

Lessen uit het verleden

De situatie zou beslist anders zijn als een soortgelijke aardbeving de Verenigde Staten zou treffen, waar bouwkundig ingenieurs gebouwen zo ontwerpen dat zij bestand zijn tegen de laterale krachten van een aardbeving volgens de huidige strenge ontwerpcodes voor gebouwen. In de tussentijd zien de plaatselijke overheden toe op de naleving van goede bouwpraktijken. Er zijn echter nog veel lessen die uit de aardbeving in Haïti kunnen worden getrokken, waarvan de belangrijkste zijn

Iedereen moet zich bewust zijn van aardbevingen. De Haïtianen hebben sinds 1860 geen grote aardbeving meer meegemaakt en het lijkt erop dat ze niet eens wisten dat ze op of dicht bij een historisch actief breuksysteem wonen. In de Verenigde Staten moet de bewustmaking van het publiek ten aanzien van aardbevingen in het midden en het oosten van de Verenigde Staten worden aangemoedigd, omdat er veel actieve seismische regio’s zijn die grote historische aardbevingen hebben gekend en het potentieel hebben om in de toekomst middelmatige tot grote aardbevingen te ontwikkelen. Deze regio’s omvatten, maar zijn niet beperkt tot:

De New Madrid Seismic Zone in het zuidoosten van Missouri, waar zich in de winter van 1811-1812 drie van de grootste historische aardbevingen met een kracht van 7,0-8,0 hebben voorgedaan; op 16 december 1811; op 23 januari 1812; en op 7 februari 1812. Het gebied dat door aardbevingsactiviteit in deze zone kan worden getroffen, bestaat uit acht staten: Alabama, Arkansas, Illinois, Indiana, Kentucky, Mississippi, Missouri, en Tennessee.
De Wabash Valley Seismische Zone langs de grens tussen Illinois en Indiana, die een aardbeving met een kracht van 7,1 kan veroorzaken die drie staten kan treffen: Illinois, Indiana, en Kentucky.
Het Charleston-gebied in Zuid-Carolina, dat op 31 augustus 1886 werd getroffen door een van de zwaarste aardbevingen van het

The post Aardbeving in Haïti – lessen om risico’s te beperken appeared first on Rondreizen Haiti.

Hoewel onmiddellijk internationale hulp werd gestuurd en veel landen blijk gaven van een overweldigende vrijgevigheid, blijft het een feit dat Haïti vanaf de grond moet worden heropgebouwd. Al voor de aardbeving van 12 januari werd Haïti beschouwd als een van de armste en minst ontwikkelde landen ter wereld. Meer dan 80% van de Haïtiaanse bevolking leeft in armoede, met slechts 2 dollar of minder per dag. De helft van de kinderen in Haïti is niet gevaccineerd en krijgt weinig of geen gezondheidszorg. Het is schokkend dat 90% van de kinderen in Haïti lijdt aan ziekten die door water worden overgebracht en aan darmparasieten.

Er zijn veel manieren waarop u zich kunt aansluiten bij de inspanningen om slachtoffers van rampen te helpen hun leven en gemeenschap weer op te bouwen, nu en in de toekomst.

1. Doneer: Of het nu $5 of $500 is, uw donatie zal een significant verschil maken in het leven van de Haïtiaanse bevolking. Momenteel zijn er tal van liefdadigheidsinstellingen en organisaties die donaties aanvaarden voor de hulpverlening in Haïti. Non-profit organisaties zoals Defy Thirst hebben schuilplaatsen en waterfiltratie systemen gebouwd in Haïti om te helpen een van Haïti en ’s werelds belangrijkste oorzaak van dood en ziekte te bestrijden: onveilig drinkwater.

2. Fondsenwerving: Bedrijven, religieuze organisaties, scholen en clubs hebben vele creatieve manieren bedacht om geld en voorraden in te zamelen voor Haïti. Een gebakverkoop na schooltijd of een door de kerk gesponsorde carwash zijn maar een paar eenvoudige en gemakkelijke manieren om fondsen te helpen werven.

3. Vrijwilliger: Veel organisaties hebben vrijwilligers nodig om naar Haïti te reizen en te helpen op welke manier dan ook. In veel gevallen zijn vrijwilligers nodig om voedsel, kleding en medische voorraden uit te delen. Veel vrijwilligers helpen ook bij het bouwen van schuilplaatsen en infrastructuur.

The post Help Haïti – 5 manieren waarop je nu kunt helpen appeared first on Rondreizen Haiti.

De komst van zwarte Afrikanen veroorzaakte de eerste grote verandering in het demografische gezicht van Haïti. In het midden van de 18e eeuw, Anno Domino, zag het demografisch profiel van de kolonie Saint Domingue er ongeveer als volgt uit: Blanke kolonisten, vijfentwintigduizend; Mulattos, veertigduizend; en Zwarte Afrikanen, vijfhonderdduizend. De overblijfselen van de Tainos en de Arawacks waren geassimileerd door de twee andere raciale groepen, de blanken en de Afrikanen. Tegen het einde van de achttiende eeuw veranderde de onafhankelijkheidsoorlog het demografische gezicht van de kolonie verder ten gunste van de zwarte bevolking. Nu de Fransen en andere Europese volkeren zo goed als verdreven waren uit Saint Domingue, bestond de bevolking hoofdzakelijk uit mensen van Afrikaanse afkomst en hun Mulatto broeders.

Het demografische beeld van Haïti bleef zo gedurende een groot deel van de 19e eeuw, hoewel er een gestage toename van de bevolking was door natuurlijke voortplanting. De verhouding tussen Mulatto’s en Zwarten in de bevolkingsmix was ongeveer één op tien. De blanke bevolking was, hoewel aanwezig, onbeduidend in vergelijking met de andere twee bevolkingsgroepen, Afrikaans en Mulatto. In de twintigste eeuw leidde de introductie van industrieën in Haïti tot een geleidelijke instroom van ondernemers, voornamelijk blanke Amerikanen en Europeanen. Toen keerde het tij in de andere richting. De komst van de Duvalier-dynastie op het politieke toneel veranderde het bevolkingslandschap van Haïti opnieuw. Het onderdrukkende karakter van het regime van Papa Doc Duvalier leidde tot massale emigratie van Haïtianen die zich tegen hem verzetten.

De situatie bereikte een hoogtepunt in de jaren zestig en zeventig, toen Haïtianen massaal het eiland verlieten; gebruik makend van elk drijvend apparaat dat ze konden vinden om hen over de door haaien geteisterde Caraïbische Zee te brengen. Natuurlijk waren de meeste van deze zogenaamde boten niet zeewaardig. Zeer vele van deze boten zonken in zee, en enkele van de gelukkige overlevenden werden voor de kust van Florida opgepikt door de kustwacht van de Verenigde Staten. De meeste emigranten waren van Mulatto afkomst. Het waren over het algemeen goed opgeleide professionals, die een beter leven zochten op het vasteland van de VS en Canada. De massale emigratie van Mulatto’s uit Haïti veranderde de raciale demografische verhouding van het land opnieuw in het voordeel van de zwarte bevolking. De situatie is sindsdien niet veel veranderd.

The post Haïti – Demografisch profiel appeared first on Rondreizen Haiti.